Microstory

Ξαφνικά σε ένα απογευματινό ντελίριο χρωμάτων, είδα στη καρδιά σου όλα τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, είδα τις αποχρώσεις της ζωής να χάνονται στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας κι εσύ ξαπλωμένη στα όνειρα σου, δεν μπορούσες να δεις το αληθινό πρόσωπο του έρωτα...!​

Ξαφνικά σ’ ένα φθινοπωριάτικο πρωινό, μ’ ένα καταιγισμό από συναισθήματα, να χτυπούν την πόρτα της λήθης και της μοναξιάς, ποιος θα ακούσει;​

Ποιος θα σκύψει να γευτεί την τελευταία σταγόνα από έρωτα που κείτεται στα αποκαΐδια μιας ζωής.​

Ξαφνικά στο χειμωνιάτικο βραδινό των χαμένων εραστών που ζητάν την ύστατη και ανεπανάληπτη στιγμή, των αδικαιολόγητων ”ίσως”, σε ένα βλέμμα​

ριγμένο στα παγωμένα φύλλα των δέντρων, να κοιτούν κατάματα τον ουρανό!