Microstory

Απέραντος ο κόσμος.
Αμέτρητοι και οι άνθρωποι που ζουν σ αυτόν..
Όλοι τους βιαστικοί, σκεπτικοί,σκυθρωποί
με μιά κίτρινη χροιά στο πρόσωπό τους .
Με μιά καρδιά που δεν ψηλαφείς τους χτύπους της.
Λες και είναι κλινικά νεκροί.



Ε! Ψιτ! Με ακούτε; Kλινικά νεκροί....
Υποβασταζόμενοι με μηχανήματα κυνηγούν το όραμά τους.
Η μήπως το είδωλό τους;
Ότι και να κυνηγούν, ότι κι αν τρέχουν να προλάβουν
καλό η κακό δεν ρίχνουν ματιά στα βήματά τους..

Ε! Ψιτ! Με ακούτε; στα βήματά τους....

Ιχνηλάτης τους θα γίνω μόνο για απόψε.
Έτσι να σπάσω την μονοτονία της σιωπής τους.
Μπροστά αυτοί και πίσω εγώ,να αγγίζω το χώμα
που πατήσαν...
Πρίν ξεραθεί και σβήσουν τα σημάδια.

Ε! Ψιτ! Με ακούτε; Τα σημάδια...

Ύστερα θα ακολουθήσω και τα δικά σου ίχνη.
Να ρθώ να σε βρω....
Στα χέρια σου να αφήσω το κουρασμένο κορμί μου...
Με μιά ακατάπαυστη φλυαρία θα σου διηγούμαι
τα διάφορα κομμάτια των ανθρώπων.
Δεν θέλω να μιλάς, δεν θέλω να με ρωτάς .
Μονάχα χαμογέλα μου..



Ε! Ψιτ! Με ακούς;
Μονάχα χαμογέλα μου..

​