Microstory

Εσύ που βρέθηκες το δρόμο να μου κλείνεις,
μου είναι δύσκολο την όψη σου να αντέξω, μου προκαλείς θυμό.
Σάρκα δεν έχεις πια, σκιά που ψάχνει τον ήλιο να σβήσει.
Ξέπλεκα, χυμένα τα μαλλιά σαν φύκια που τα ξέβρασε η θάλασσα
κι ένα ακατάληπτο μουρμουρητό βρισιά ή προσευχή;
Τα γυάλινα μάτια σου καθρέφτης γίνονται στον οίκτο των ανθρώπων.
Γλυκαίνουν τη μιζέρια τους στο άρρωστο σου κορμί
και χαίρονται που η μοίρα διάλεξε εσένα και όχι αυτούς.
Κι θλιβερή ζωή τους συνεχίζει να κυλάει.
Εδώ και χρόνια τρύπαγες τη ζωή σου και σάπιζες μέρα με τη μέρα,
είναι νεκρό το σώμα σου και το μυαλό από καιρό πιο νεκρό.
Δεν ζεις, δεν ζούσες ή μήπως κάποτε…
Τι όνειρα να ζέσταιναν την καρδιά, τα χρόνια που το χιόνι ήταν μακριά;