Microstory
μικροσκοπικές ιστορίες γραφής
Δεν έχω χρόνο...
Γιάννης Τσιπέλης*
Επικοινωνήστε με το Γιάννη Τσιπέλη
Το περασμένο Καλοκαίρι και ενώ ήμουν στην παραλία…
Ένιωσα την άμμο να με ρουφάει….
Σηκώθηκα να τρέξω…
Να ακολουθήσω τον δρόμο που θα κατέληγε μετά τον ήλιο.
Να ζήσω σε ένα φως εκτυφλωτικό και να ξεφύγω από την πιο σκοτεινή νύχτα.
Δεν ξέρω πόσα καλοκαίρια θα ζήσω ακόμα...
Θα τελειώσω την γραμμή;
Ο Θάνατος μου δείχνει την προειδοποιητική πινακίδα.
Αύριο είναι μια «άλλη μέρα».
Το αύριο ήρθε και πέρασε μακριά.
Αλλά τώρα από το περασμένο καλοκαίρι θεωρώ τον εαυτό μου …
Άραγε τι;
Περιμένω με δύσκολη αναπνοή να αντικρύσω το βλέμμα από το πρόσωπο του θανάτου.
Η ψυχή είναι κατάλληλη για ανάπαυση.
Αυτή η ψυχή θα κοιμηθεί και νομίζω ότι είναι η καλύτερη λύση.
Διότι εγώ, δεν έχω καμία ανάγκη για να δω την «άλλη μέρα».
Διότι εγώ, δεν έχω χρόνο για χάσιμο.
*Πέμπτη 02 Οκτωβρίου 19... αλήθεια τι σημασία έχει ο χρόνος όταν στην πραγματικότητα αποφεύγεις να τον μετράς...Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα παραθαλάσσιο –τότε μικρό ψαροχώρι, σήμερα κοσμοπολίτικο θέρετρο- χωριό τηε νότις Κρήτης.
Από μικρός αγαπούσα την σιωπή ως μέσο επικοινωνίας, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχαν <αυτιά> για να την ακούσουν. Έτσι μόλις έμαθαν τα μικρά και αδύνατα δάχτυλά μου να κρατάνε μολύβι άρχισαν να γράφουν για να μπορέσω να επικοινωνήσω αλλά όχι πιά με τους άλλους αλλά με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Η ζωή μου πρόσφερε στα 15 μου ως δώρο το ειρωνικό της βλέμμα και το παρατεταμένο σε μούτζα χέρι της.
Στα 20 μου μου είπε: ¨< θα περπατάς δίπλα μου...> και μου έδεσε πιο σφικτά στα μάτια τον μαύρο μανδύα που μου είχε δώσει ως δώρο εκείνη την κρύα μέρα του Οκτώβρη....
Ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο που αποφάσισε εκείνη την Πέμπτη νεογέννητο μωρό εγώ, αντί για δώρο μια κουδουνίστρα να μου δέσει τα μάτια με αυτόν τον μαύρο μανδύα. Δεν καταλαβαίνω ακόμα και σήμερα, στο 2012, γιατι η ζωή γουστάρει δίπλα της να έχει τους σακατεμένους.
Δεν ξέρω, ζωή, γιατί δεν δίνεις σε όλους εμάς το δικαίωμα να απλώσουμε τα χέρια και να πέσουμε στο κενό.....
Για αυτό το λόγο εγώ θα γράφω, θα γράφω.....θα γράφω........και......θα......γράφω.....