Microstory
μικροσκοπικές ιστορίες γραφής
Στο νοσοκομείο
Γιάννης Τσιπέλης*
Επικοινωνήστε με το Γιάννη Τσιπέλη
* Πέμπτη 02 Οκτωβρίου 19... αλήθεια τι σημασία έχει ο χρόνος όταν στην πραγματικότητα αποφεύγεις να τον μετράς...Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα παραθαλάσσιο – τότε μικρό ψαροχώρι, σήμερα κοσμοπολίτικο θέρετρο- χωριό τηε νότις Κρήτης.
Από μικρός αγαπούσα την σιωπή ως μέσο επικοινωνίας, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχαν "αυτιά" για να την ακούσουν. Έτσι μόλις έμαθαν τα μικρά και αδύνατα δάχτυλά μου να κρατάνε μολύβι άρχισαν να γράφουν για να μπορέσω να επικοινωνήσω αλλά όχι πιά με τους άλλους αλλά με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Η ζωή μου πρόσφερε στα 15 μου ως δώρο το ειρωνικό της βλέμμα και το παρατεταμένο σε μούτζα χέρι της.
Στα 20 μου μου είπε: "θα περπατάς δίπλα μου..." και μου έδεσε πιο σφικτά στα μάτια τον μαύρο μανδύα που μου είχε δώσει ως δώρο εκείνη την κρύα μέρα του Οκτώβρη...
Ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο που αποφάσισε εκείνη την Πέμπτη νεογέννητο μωρό εγώ, αντί για δώρο μια κουδουνίστρα να μου δέσει τα μάτια με αυτόν τον μαύρο μανδύα. Δεν καταλαβαίνω ακόμα και σήμερα, στο 2012, γιατι η ζωή γουστάρει δίπλα της να έχει τους σακατεμένους.
Δεν ξέρω, ζωή, γιατί δεν δίνεις σε όλους εμάς το δικαίωμα να απλώσουμε τα χέρια και να πέσουμε στο κενό...
Για αυτό το λόγο εγώ θα γράφω, θα γράφω...θα γράφω....και...θα...γράφω...
Νύχτα.
Περπατώ στους διαδρόμους του νοσοκομείου
Περπατώ και είμαι τρομοκρατημένος
Το βαρύ συναίσθημα με βουλιάζει
Η νύχτα, μου κάνει μούτρα σαν ένα αγόρι που ζητά γάλα και δεν του δίνουν
Περπατώ στον μακρύ διάδρομο
Νιώθω την θλίψη, την εγκατάλειψη
Παντού δυσαρέσκεια και αγωνία
Γύρω μου πόρτες κλειστές
Από τις χαραμάδες βγαίνει και απλώνεται σαν ομίχλη η θλίψη
Αλίμονο!
Το αργαλειό της μνήμης υφαίνει…
Υφαίνει και το χαμόγελο σβήνει
Το γκρεμίζει η θλίψη
Γιατί το μέλλον μέσα σε αυτούς τους τοίχους να μην είναι ηλιόλουστο και φωτεινό αλλά σκοτεινό και πεινασμένο για ανθρώπινη σάρκα?
Εγκατάλειψη…
Τελικά ο χώρος είναι σκληρός, όπως και οι άνθρωποι του
Δυσαρέσκεια…
Θλίψη…
Αγωνία…
Θυμός…
Αλίμονο μας!
Κάθε στιγμή υπάρχει ο θυμός
Η χαρά δεν φαίνεται. Είναι μεταμφιεσμένη…
Σαν καρναβάλι.
Οι σκέψεις φέρνουν δάκρυα.
Κάθε πόρτα κι ένα βασανιστήριο
Κάθε χαραμάδα φωτιά και πάγος
Δυσαρέσκεια…
Θλίψη…
Αγωνία…
Θυμός…
Αλίμονο μας!
Το γραφείο…
Οι πόρτα κλειστή
Οι κουρτίνες στα παράθυρα αληθινά παρτάλια.
Ένα πρόσωπο, αυστηρά συσκευασμένο πολεμάει με την ελπίδα, για την αγάπη.
Η αναμονή γίνεται αφόρητη.
Η πόρτα ανοίγει.
Μια αγκαλιά, μια αγκαλιά χωρίς χαμόγελο
Το έχει κλέψει η νύχτα
Ο φόβος σαν ομίχλη εμποδίζει την ορατότητα
Δυσαρέσκεια…
Θλίψη…
Αγωνία…
Θυμός…
Αλίμονο μας!
Τα χείλη χαμογέλασαν
Κοιτάζω τον ουρανό…
Ο ουρανός κλαίει…
Τα χέρια σφιχτά
Ένας πόνος αριστερά…στην καρδιά.
Τα δάκρυα συνεχίζουν να ρέουν.
Ψάχνω ένα δεύτερο χαμόγελο
Ένα απλό χαμόγελο…
