Microstory
μικροσκοπικές ιστορίες γραφής
Το σκοτάδι
Γιάννης Τσιπέλης*
Επικ οινωνήστε με το Γιάννη Τσιπέλη
Κολυμπάω μόνος σε ένα βαθύ σκοτάδι…
Αισθάνομαι πως με τραβάει προς τα κάτω…
Bοήθεια!!
Κανείς δεν υπάρχει για να με ακούσει...
Πολεμάω να παραμείνω στην επιφάνεια.
Όμως το σκοτάδι έχει τον δικό του σκοπό…
Έχει αρχίσει να γεμίζει τους πνεύμονες μου…
Τους πνεύμονες, που κάποτε μου έδιναν ζωή. Τώρα όμως επιτρέπουν στο σκοτεινό νερό να την αντικαταστήσουν.
Φτάνει στο ύψος των ματιών μου…
Γιατί κανείς να μην μπορεί να αρπάξει το χέρι μου και να με τραβήξει από το σκοτάδι;
Στέκομαι στα όρια, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι…
Δεν έχω το θάρρος ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο.
Δεν μπορεί πια κανείς να με σώσει.
Χάνομαι σιγά – σιγά στο κόσμο του σκοταδιού.
Πολεμάω το σκοτάδι…
Οι επιβάτες αυτού του κόσμου με παρατηρούν…
Σταματάω να πολεμάω…
Αφήνω το σκοτάδι να με πάει όπου αυτό θέλει…
*Πέμπτη 02 Οκτωβρίου 19... αλήθεια τι σημασία έχει ο χρόνος όταν στην πραγματικότητα αποφεύγεις να τον μετράς...Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα παραθαλάσσιο –τότε μικρό ψαροχώρι, σήμερα κοσμοπολίτικο θέρετρο- χωριό τηε νότις Κρήτης.
Από μικρός αγαπούσα την σιωπή ως μέσο επικοινωνίας, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχαν <αυτιά> για να την ακούσουν. Έτσι μόλις έμαθαν τα μικρά και αδύνατα δάχτυλά μου να κρατάνε μολύβι άρχισαν να γράφουν για να μπορέσω να επικοινωνήσω αλλά όχι πιά με τους άλλους αλλά με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Η ζωή μου πρόσφερε στα 15 μου ως δώρο το ειρωνικό της βλέμμα και το παρατεταμένο σε μούτζα χέρι της.
Στα 20 μου μου είπε: ¨< θα περπατάς δίπλα μου...> και μου έδεσε πιο σφικτά στα μάτια τον μαύρο μανδύα που μου είχε δώσει ως δώρο εκείνη την κρύα μέρα του Οκτώβρη....
Ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο που αποφάσισε εκείνη την Πέμπτη νεογέννητο μωρό εγώ, αντί για δώρο μια κουδουνίστρα να μου δέσει τα μάτια με αυτόν τον μαύρο μανδύα. Δεν καταλαβαίνω ακόμα και σήμερα, στο 2012, γιατι η ζωή γουστάρει δίπλα της να έχει τους σακατεμένους.
Δεν ξέρω, ζωή, γιατί δεν δίνεις σε όλους εμάς το δικαίωμα να απλώσουμε τα χέρια και να πέσουμε στο κενό.....
Για αυτό το λόγο εγώ θα γράφω, θα γράφω.....θα γράφω........και......θα......γράφω.....