Microstory

Κορίτσι ισχνό

στα λευκά  ντύθηκε

ανεπαρκή  χρώματα να ξορκίσει 

μάτια σφαλιστά

 οικειοθελής τυφλότητα 

σε όσα είναι να συμβούν

μα από πριν γνωρίζει 

 

Πόθοι υπνοβάτες

το κορμί γυμνώνουν

το σηκώνουν ψηλά

χορεύει ο αέρας

γλυκαίνει το σκοτάδι

 

Ο νεαρός ποιητής

 στέκει στις μύτες

ψηλώνει , όλο ψηλώνει

τα δυο του χέρια

σαν φτερούγες σκεπάζουν

την υγρή καρδιά της

 

Εκείνη σωπαίνει

κρατάει την ανάσα της

παιδικό παιχνίδι

κερδισμένη παρτίδα

μάταιη αγωνία θανάτου

 

Με ανεξίτηλο μελάνι

 χαράσσει και χαράσσεται

διαγράφει τα «σκοτάδια» της

τα δικά του απόψε κοιμούνται

 

Με τη γλώσσα του αργά 

ζωγραφίζει ήλιους

απ ‘την αρχή την πλάθει

φυσάει και της δίνει πνοή

Ξημερώνει