Microstory

Αυτό το κάτι
πούχει κανείς
μέσ’ στην ψυχή του​

​

είναι το είναι του
είν’ ο εαυτός του
είν’ η ζωή του.

​

Που τον παιδεύει
και δεν το βρίσκει,
γιατί ούτ’ ο ίδιος
συχνά γνωρίζει.

 

Κείνο που  θάθελε,
κείνο ζητάει.
Όπως το θέλει.

Κιάν δεν το εύρει
τονε παιδεύει.

 

Κανείς δεν ξέρει
τι ‘ναι, πού βρίσκεται.
Είτε στα πλούτη,
είτε στη δόξα.

​

Είναι κρυμμένο
μέσ’ στην ψυχή.
Μέσα στο «είναι»
του χαρακτήρα.

 

Αμα το βρεί,
τότε μπορεί
νάβρ’ η ψυχή
την αγαλίαση.

​
Δεν είν’ ο πλούτος
ούτε η δόξα.
Δεν είν’ η αγάπη
ή η μοναξιά.

​

Είν’ όλ’ αυτά.
Και το καθένα,
όπως θα τόθελε
κείνος που ψάχνει.

​
Συνήθως όμως
ούτε ο ίδιος
καταλαβαίνει,
κι έτσι βαραίνει.

​
Μένει για πάντα
εκεί κρυμμένο
και περιμένει,
λές ριζωμένο.

​
Όταν συμβεί
ο έξω κόσμος
νά 'ναι το ίδιο
μ΄ αυτό το «κάτι»,

​
Σα συμμετρία.
Ενας καθρέφτης
με μόνο σύνδεσμο
αυτόν τον  ίδιο,

τότε ξεσπάει
και γαληνεύει.

Αλλοιώς θεριεύει
και κυριεύει,

τον κάθε άνθρωπο
οπού το έχει.

Και είν’ ανάλογο
της ίδιας του ζωής! …